اسمش را میگذاریم؛دوست مجازی اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته...


خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند ...


وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد


وقت میگذاردبرایم، وقت میگذارم برایش ... نگرانش میشوم دلتنگش میشوم .

وقتی درصحبت هایم،به عنوانِ دوست یاد میشود مطمئن میشوم که حقیقی

ست ...

هرچند کنارهم نباشیم هرچند صدای هم راهم نشنیده باشیم، من برایش

سلامتی و شادی آرزو دارم هرکجا که باشد...


پس دوست من در دنیای مجازی دوستت دارم .......